Danckelman, Karl Ludolph Freiherr von
- Lebensdaten
- 1699 – 1764
- Geburtsort
- Halle/Saale
- Sterbeort
- Berlin
- Beruf/Funktion
- preußischer Staatsmann ; Politiker ; Minister
- Konfession
- evangelisch
- Normdaten
- GND: 10112760X | OGND | VIAF: 17583188
- Namensvarianten
-
- Danckelman, Karl Ludolph Freiherr von
- Danckelman, Carl Ludolph von
- Danckelman, Karl Ludolph von
- Danckelmann, Carl Ludolph von
- Danckelmann, Karl Ludolph von
- Dankelman, Carolus Ludolphus de
- Dankelman, Karolus Ludolphus de
- Danckelman, Karl L. von
- Danckelman, Carl L. von
- Danckelman et Prangin, Carolus L. de
- Danckelman et Prangin, Karolus L. de
- Prangin, Karl L. et
- Prangin, Carl L. et
- Prangin, Karl L. von
- Prangin, Carl L. von
- Danckelmann und Prangin, Karl L. von
- Danckelmann und Prangin, Carl L. von
- Danckelmann et Prangin, Carl L. de
- Danckelmann et Prangin, Karl L. de
- Danckelmann, Carl L. de
- Danckelmann, Karl L. de
- Danckelmann, Carl Ludolf von
- Danckelmann, Karl Ludolf von
- Danckelmann, Charles L. de
- Danckelmann, Charles Ludolphe de
- Danckelman und Prangin, Carl L. von
- Danckelman und Prangin, Karl L. von
- Danckelmann, Karl L. von
- Danckelmann, Carl L. von
- Danckelman, Carolus L. de
- Danckelman, Karolus L. de
- Danckelman, Karl Ludolf
- Danckelman, Karl Ludolph
- Danckelmann, Carl Ludolff von
- Danckelmann, Karl Ludolff von
- Danckelmann, Carl Ludolphus de
- Danckelmann, Karl Ludolphus de
- Danckelmann et Prangin, Carl Ludolphus de
- Danckelmann et Prangin, Karl Ludolphus de
- Danckelmann et Prangin, Carl Ludolph de
- Danckelmann et Prangin, Karl Ludolph de
- Danckelman, Carl von
- Danckelman, Karl von
- Danckelman, Carlo Ludolfo di
- Danckelman, Karlo Ludolfo di
- Danckelman, Carolus Ludolphus de
- Danckelman, Karolus Ludolphus de
- Danckelmann, Carolus Ludolphus de
- Danckelmann, Karolus Ludolphus de
- Danckelman e Prangin, Carlo Ludolfo di
- Danckelman e Prangin, Karlo Ludolfo di
- Danckelman et Prangin, Carolus Ludolphus de
- Danckelman et Prangin, Karolus Ludolphus de
- Prangin, Karl Ludolph de Danckelmann et
- Prangin, Carl Ludolph de Danckelmann et
- Prangin, Carlo Ludolfo di Danckelman
- Prangin, Karlo Ludolfo di Danckelman
- Dankelmann und Prangin, Carl Ludolph von
- Dankelmann und Prangin, Karl Ludolph von
- Danckelmann, Carl Ludolf, Freiherr von
- Danckelmann, Karl Ludolf, Freiherr von
- Danckelman, Carl Ludolph Freiherr von
Vernetzte Angebote
- Katalog des Bibliotheksverbundes Bayern (BVB)
- * Katalog der Bayerischen Staatsbibliothek München (BSB)
- Deutsche Digitale Bibliothek
- Thesaurus des Consortium of European Research Libraries (CERL)
- Normdateneintrag des Südwestdeutschen Bibliotheksverbundes (SWB)
- Österreichischer Bibliothekenverbund (OBV)
- Gemeinsamer Verbundkatalog (GBV)
- * Manuscripta Mediaevalia
- * Literaturnachweis in der Neuen Deutschen Biographie (NDB)
- * Werknachweis in der Neuen Deutschen Biographie (NDB)
- Index Theologicus (IxTheo)
Verknüpfungen
Orte
Symbole auf der Karte
Geburtsort
Wirkungsort
Sterbeort
Begräbnisort
Auf der Karte werden im Anfangszustand bereits alle zu der Person lokalisierten Orte eingetragen und bei Überlagerung je nach Zoomstufe zusammengefaßt. Der Schatten des Symbols ist etwas stärker und es kann durch Klick aufgefaltet werden. Jeder Ort bietet bei Klick oder Mouseover einen Infokasten. Über den Ortsnamen kann eine Suche im Datenbestand ausgelöst werden.
-
Danckelman, Karl Ludolph von
preußischer Staatsmann, * 12.10.1699 Halle/Saale, † 13.12.1764 Berlin. (evangelisch)
-
Genealogie
V Nic. Bartholomäus (1650–1739), brandenburgischer Gesandter in Wien (1687–97), Bevollmächtigter b. Frieden v. Ryswyk (1697), Präs. der magdeburgischen Regierung, S des Silvester Jakob s. Genealogie (2);
M Sophie Magd. (1660–1702), T des Dietrich v. Brömse (2. Hälfte 17. Jh.) auf Steinrade, Gesandter, aus lübischem Patriziat (s. NDB II*), u. der Sophie v. Töbing aus Lüneburger Patriziat;
Ov Daniel Ludolf s. (2), Eberhard s. (3);
⚭ 1) 1727 Antoinette († 1729), T des preußischen GFM u. Staatsministers Adrian Bernh. Gf. v. Borcke († 1741, s. NDB II), 2) 1730 Lucie v. Freyberg (1704–64);
5 S u. a. Adolf (1736–1807) Graf (seit 1798), preußischer WGR, Geh. Staats- u. Justizminister, Chefpräsident der 3 schlesischen Oberamtsregierungen (1780–95), Wilhelm (1741–1782), Kron-Fiscal der holländischen Besitzungen in Asien, ertrunken vor Pegu; Enkel (Sohn des Adolf) Heinrich (1786–1830), preußischer Justizminister (1825–30), unter ihm begann die Reform des Strafrechts („Entwurf des Strafgesetzbuches für den preußischen Staat“, 1. Teil, 1830). -
Biographie
Nach Beendigung seiner juristischen Studien in Halle trat D. als Kammerjunker in die Dienste Georgs I. von England, bewarb sich aber bald um die Anwartschaft auf eine Reichshofratsstelle. In dieser Hoffnung sah er sich zwar getäuscht, gelangte jedoch 26jährig schon zu der angesehenen Stellung eines Oberhofgerichtsrats der hessen-kasselschen und darmstädtischen Gesamtregierung in Marburg. 1731 eröffneten sich ihm noch günstigere Aussichten am Berliner Hof. Unter Ernennung zum Geheimen Justizrat entsandte ihn Friedrich Wilhelm I. als Komitialgesandten nach Regensburg, wo er die Kur bis 1736 vertrat, dann aber aus unbekannten Gründen seine Entlassung erbat, um wiederum in hessen-kasselsche Dienste zu treten. 1740-48 wirkte er als Geheimer Staatsminister und Präsident aller Kollegien in der Grafschaft Hanau. Zum zweitenmal unter den glänzendsten Bedingungen nach Berlin berufen, 1748 zum Wirklichen Geheimen Staatsminister, Präsidenten des Geheimen Justizrats und Lehndirektor, bald auch zum Chef des geistlichen Departements sowie ersten Präsidenten des evangelisch-lutherischen Oberkonsistoriums ernannt, stand D. an Machtfülle und Ansehen seinem berühmten, unglücklichen Onkel kaum nach. Seiner hohen gelehrten Bildung verdankte er auch, daß ihm die Leitung aller königlichen Universitäten und Schulen, sowie der königlichen Bibliothek übertragen wurde. Auch war er Direktor des Mons Pietatis und seit 1754 Mitglied der preußischen Akademie der Wissenschaften. Da ihm als Minister auch die Reform des schlesischen Justizwesens übertragen worden war, führte er die Reinigung des Richter- und Advokatenstandes von ungeeigneten Elementen, sowie die Einführung einer musterhaften Prozeßordnung mit Energie und Sachkunde durch. Die Idee der gegenseitigen Duldung, um die im 17. Jahrhundert vergebens gekämpft wurde, in der preußischen Kirchenpolitik zur tatsächlichen Geltung gebracht zu haben, bleibt das unbestreitbare Verdienst D.s. 1764 erhielt er die erbetene Entlassung.
-
Werke
Panegyricus Regi Georgio dictus, Halle 1715.
-
Literatur
Klaproth-Cosmar, S. 432;
S. Isaacsohn, Gesch. d. preuß. Beamtentums III, 1884, S. 276 u. ö.;
Zedler. -
Autor/in
Hans Saring -
Zitierweise
Saring, Hans, "Danckelman, Karl Ludolph von" in: Neue Deutsche Biographie 3 (1957), S. 504 [Online-Version]; URL: https://www.deutsche-biographie.de/pnd10112760X.html#ndbcontent